மணலில் தீரும் துயர்: தீபச்செல்வன்

கடல்கரையோரமாய் பெயர்ந்தலைந்து
மீள அதே இடத்திற்கு
திரும்புகிறபோது
விழுந்துகொண்டேயிருக்கிறது உயிர்கள்.
அதிகாரம் இன்னும் கொளுக்க
வானம் சுருங்கி பெயர்ந்து விழுகிறது.

யார் கருணைகொண்டு வந்தனர்.
குழந்தைகளின் உலகம் மறுக்கப்பட்டு
அதிகாரங்களால் அழிவுதானே
கொண்டு வரப்படுகிறது.
இன்றும் ஆயிரம் பிணங்கள்
மண்மேடுகளின் பின்பக்கமாய் விழுந்திருந்தன.
மீற்றர்களினால் முன்னேறுகிற
படைகள் பிணங்களின் குழந்தைகளை
மீட்டு படம் பிடித்தனர்.

கீழே வைக்கப்பட்ட ஆயுதங்களை
எடுத்து காட்சிப்படுத்தி
சுற்றிக்கொண்டிருக்கிற தாக்குதல்களில்
அடைந்த வெற்றியின் களிப்பில்
கிலோமீற்றர்கள் மேலும் சுருங்குகின்றன.
மண் சுருங்கிறதை
எல்லோரும் அறிவார்கள்.
கைப்பற்றப்பட்ட மண்ணரணால்
மூடுப்படுகிறது உயிரிருக்கிற பிணங்கள்.

எனினும் மண் விழுகிறது.
குழந்தைகள் மீளமீள
மணலில் வந்து மோதுகின்றனர்.
இங்கில்லை பெருந்துயர்.
அதிகாரம் கொள்ளுகிற வெற்றி
இறுதிக் கட்டத்தில் நின்றுகொண்டு
துயரின் கழுத்தை நெறிக்கிறது.

இரண்டு இராணுவ அணிகள்
சந்திக்கின்றன.
குழந்தைகள் யாருமற்று அநாதைகளாகி
அழுகிய பிணங்களை பற்றிப்பிடித்தனர்.
அதிகாரங்கள் கூத்தாடுகின்றன.
இன்னும் சற்று நேரத்தில் ஓய்ந்தடங்கும்
மணலில் மோதுகிற துயர்.
சனங்கள் தீருகின்றனர்.
மண்மேடுகள் ஒவ்வொன்றாய் விழுகிறது.

தீபச்செல்வன்
15.05.2009

‘ஆட்களற்ற நகரத்தை தின்ற மிருகம்’ தொகுதியிலிருந்து